Niniejszy artykuł jest poświęcony zasadom udzielania zamówień publicznych w kontekście nieprzetargowych trybów udzielania zamówień publicznych.
Prawem zobowiązań rządzi jedna podstawowa
zasada – zasada swobody umów. Zgodnie z nią, strony mogą w dowolny sposób
ukształtować treść stosunku obligacyjnego, byleby jego treść lub cele nie
sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku obligacyjnego, przepisom ustawy
ani zasadom współżycia społecznego[1]. Na zasadę swobody umów składają się trzy
elementy: swoboda w
podjęciu decyzji o zawarciu umowy, swoboda w kształtowaniu treści i formy umowy
oraz swoboda w wyborze kontrahenta. Jednostki organizacyjne wymienione w art. 3
ust. 1 Pzp na gruncie prawa cywilnego są takimi samymi podmiotami jak osoby
fizyczne czy osoby prawne finansowane ze środków prywatnych. Jednakże w
odniesieniu do podmiotów wymienionych w
art. 3 ust. 1 Pzp zasada swobody umów w zakresie swobody wyboru kontrahenta
doznaje poważnego uszczerbku. Jednostki organizacyjne, które muszą stosować Pzp
co do zasady nie mogą dowolnie wybrać kontrahenta od którego kupią daną rzecz
czy zlecą usługę lub roboty budowlane. Z czego wynika to ograniczenie?
Przede wszystkim należy zauważyć jakie
podmioty są zobowiązane do stosowania ustawy Pzp. Ich obszerny katalog zawarty
jest w art. 3 ust 1 Pzp, w niniejszym opracowaniu nie
ma potrzeby omawiania tych podmiotów, wystarczy wskazać jedynie na podstawową
cechę, łączącą wszystkie te jednostki – w działania tych
jednostek zaangażowane są środki publiczne.




